Klimaatbeleid: het vuil, het land en de wereld

‘Als je snel moet gaan, ga dan alleen. Als je ver moet, ga dan samen’, aldus een Afrikaanse zegswijze die Al Gore aanhaalde bij de uitreiking van de Nobelprijs. Met enig pathos vervolgde hij: ‘Wij moeten ver gaan, snel.’ Nu heeft ons kabinet ambitieuze klimaatdoelen geformuleerd. Paul Tang waarschuwt voor ‘weglekeffecten’ die optreden als Nederland (of Europa) een al te solistisch klimaatbeleid voert: ‘Dergelijke symboolpolitiek schaadt de economie, terwijl het klimaat er niet bij gebaat is.’ Ron Wit en Erik Honig daarentegen betogen dat wachten op een mondiaal akkoord eenvoudig geen optie is: de opwarming van de aarde is een te urgent probleem. Unilateraal klimaatbeleid heeft bovendien allerlei aantrekkelijke bijeffecten, zoals kansen voor innovatieve Nederlandse bedrijven. De dadendrang van het kabinet is sympathiek, maar gericht op de verkeerde doelen, vindt Gustaaf Haan: ‘We moeten onze ambitie formuleren in termen van onze bijdrage aan mondiale maatregelen.’ Moet het beleid van minister Cramer op de schop?